İtalyan mevzuatı yardımcı üreme teknolojileri alanında oldukça muhafazakardır. 19 Şubat 2004 tarihli İtalyan Yasası, No. 40 "Yardımcı Üreme Teknolojileri Normları Üzerine", taşıyıcı anneliği tamamen yasaklamakla kalmayıp, diğer üreme teknolojilerini de ciddi şekilde kısıtlamaktadır (tıbbi tohumlama tekniklerine ilişkin kuralları içeren 40/2004 sayılı Yasanın 12. maddesinin 6. paragrafı). Bu yasa, üçüncü taraf üreme programlarını, yani taşıyıcı anneliği ve bağışı ve embriyo kriyoprezervasyonunu yasaklamaktadır.

Almanya'da taşıyıcı annelik, 1991'de çıkarılan Embriyo Koruma Yasası (EschG) ile düzenlenir. Bu yasa, doğumdan sonra çocuğu yanında tutma niyeti olmayan bir kadına embriyo yerleştirmeyi yasadışı hale getirerek taşıyıcı anneliğe yol açabilecek amaçlar için üreme teknolojilerinin kullanımını kısıtlar (taşıyıcı anne).

İspanya'da taşıyıcı anneliğin yasal düzenlemesi iki açıdan ele alınmaktadır. Bir yandan, bir dizi yasa ve yönetmelik İspanya'da bu prosedürün yasadışı olduğunu açıkça belirtmektedir. Öte yandan, İspanya'da taşıyıcı annelik yoluyla doğan çocukların tanınması yönünde İspanyol düzenlemeleri ve mahkeme kararlarının bir entegrasyonu vardır, ancak yasal olarak tanımlanmış bir yasal prosedür yoluyla.

01.01.2004 tarihinde yürürlüğe giren Ukrayna Aile Kanunu, taşıyıcı anneliği yasallaştırmıştır. Bu belgenin 123. maddesi, taşıyıcı anneden doğan bir çocuğun ebeveynlerinin, biyolojik materyalleri döllenme için kullanıldığı için eş olduklarını belirler. Sonuç olarak, yalnızca yasal olarak kayıtlı eşler taşıyıcı annelik ilişkisine katılabilir. Bireyler (erkek veya kadın) veya resmi olmayan bir evlilikte yaşayan çiftler bu olanaktan mahrumdur.